Wat mijn hond mij heeft geleerd?

Wat mijn hond mij heeft geleerd?

Het overlijden van onze hond heeft mij diep geraakt, maar heeft me tegelijkertijd ook waardevolle inzichten gegeven. In deze blog neem ik je mee in mijn ervaring, in de hoop dat het jou ook iets mag brengen.

Begin maart kregen we te horen dat onze hond tumoren had op zijn milt en lever. Er was helaas niets meer aan te doen, behalve palliatieve medicatie. Dit nieuws kwam onverwachts. Dat hij niet fit was, hadden we wel gemerkt, maar zó ernstig… dat was een schok.

De woorden van de dierenarts drongen op dat moment niet volledig tot me door. Pas toen ik weer in de auto zat, besefte ik wat er eigenlijk was gezegd. De emoties kwamen toen pas echt los. Toch voelde ik direct dat ik sterk moest zijn – voor hem.

Als ik er nu op terugkijk, zie ik dat ik in de overlevingsstand stond. Op dat moment voelde dat niet zo, maar achteraf is het duidelijk. Ik ging door, regelde wat nodig was, en schakelde mijn gevoel deels uit.

De laatste drie weken met hem waren intens en bijzonder. Het werd een periode waarin ik vooral leerde kijken naar zijn non-verbale signalen. Hij was een meester in zich beter voordoen dan hij zich voelde, maar ik begon hem steeds beter te begrijpen. Ik remde hem af waar nodig. De wandelingen werden korter, en de momenten van rust, massage en reiki namen toe.

Hij genoot daarvan. Liggend in de zon, ontspannen, even vrij van het ongemak dat hij voelde. Hij had geen pijn, maar voelde zich niet goed. Reiki bracht hem zichtbaar rust. Het was bijzonder om te ervaren wat dat kan doen – voor dier én mens.

Inzicht

Deze periode heeft mij laten inzien dat dieren hier niet zomaar zijn. Ze hebben een zielsmissie. Onze hond heeft mij in tien jaar tijd zoveel geleerd: grenzen aangeven, vertrouwen op mijn intuïtie, en de kracht van healing.

Maar misschien wel het belangrijkste: het toelaten van verdriet.

Ik voel geen schuld. We hebben alles gedaan wat binnen onze macht lag. Wat ik voel, is het gemis. De kleine momenten die er niet meer zijn – een aai over zijn kop, samen in de zon zitten, rekening houden met hem in alles wat je doet.

Pas als het wegvalt, zie je hoe groot de impact eigenlijk was.

Hij leerde mij ook dat verdriet er gewoon mag zijn. Zonder label, zonder oordeel. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Kwetsbaarheid heeft haar eigen kracht.

Overleven

Hij spiegelde mij hoe ik reageer in moeilijke situaties. Ik trek me terug, bouw een muur om me heen en kan afstandelijk overkomen. Van binnen is het chaos. Eerst wil ik controle, overzicht, voordat ik weer naar buiten treed.
Maar hij liet mij zien dat controle niet nodig is bij pijn. Je hoeft het niet te sturen of op te lossen. Laat het er zijn. Voel het. Dat is waar heling begint.

Niet wegduwen. Niet opvullen. Gewoon erkennen wat er is.

Intuïtie

Ook mijn intuïtie werd door hem verdiept. In zijn laatste weken waren er momenten waarop hij tijdens een wandeling stil bleef staan en me aankeek, alsof hij wilde zeggen: dit gaat niet meer. En dan draaiden we om.
Er waren ook momenten waarop ik voelde dat we juist wél naar buiten moesten – en dat klopte dan ook.
Hij leerde mij luisteren, echt luisteren.

Hij had zelf een sterke behoefte aan controle, waarschijnlijk door wat hij als pup heeft meegemaakt. Maar juist daardoor liet hij mij zien hoe verstikkend controle kan zijn.
De afgelopen jaren heb ik daar al veel innerlijk werk in gedaan. En sinds zijn overlijden ben ik nog een laag dieper gegaan.

Ik kijk anders naar het leven. Ik voel bewuster wat goed is voor mijn energie – en wat niet. En ik luister daar ook naar.

Een reis naar binnen

Het is een reis geworden. Een innerlijke reis. Pijnlijk, maar ook prachtig en waardevol.
Een reis die begon met afscheid nemen, maar die uiteindelijk zoveel meer bracht.
Gebracht door een hond met een missie.
En diep van binnen voel ik: zijn missie is nog niet voorbij. Alleen zijn vorm is veranderd. En ik…ik mag die missie hier verder vormgeven.

Liefs en warme groet,

Gea